Weer bewegen, meer bewegen

Inmiddels is het 2 weken geleden dat ik geopereerd werd en mijn galblaas eruit is gehaald en 6 weken geleden dat ik een alvleesklierontsteking had. Toen ik hersteld was van mijn alvleesklierontsteking had ik, na 2 weken stilliggen, de enorme drang om mijn lichaam weer te bewegen. Het was sowieso een soort wake-up call, dat ik moest minderen met vetten en gewoon iets bewuster moest omgaan met mijn lichaam; bewegen hoort daar bij. Ik wilde ook iets aan mijn ademhaling doen. Door de ontsteking was mijn ademhaling heel oppervlakkig geworden. Ik besloot serieus met yoga te beginnen.

female-1300399_1280

Yoga is niks nieuws voor mij. Ik heb dit in het verleden ook al regelmatig gedaan, maar ben nooit blijven hangen. Nu ik mijn lichaamsfuncties weer langzaam moest opbouwen leek yoga me een heel goed begin. Ik begon elke dag met 20-30 minuten yoga en ik merkte dat het me heel erg ontspande, mijn spieren losmaakte en tegelijkertijd was het een gezonde inspanning. Helaas moest ik toen geopereerd worden en heb ik 2 weken lang weer geen yoga gedaan. Maar, daar komt vanaf morgen verandering in. Ik pak het weer op.

Ik heb 2 weken lang niks gedaan en ik heb het idee dat mijn lichaam iets nodig heeft, iets wat yoga het kan geven. Mijn buik- en rugspieren zijn zwak, mijn ademhaling kan beter en sowieso wil ik mijn dagen wat rustiger en bewuster beginnen. Ik wil het minstens 3-4 keer per week doen.

Naast yoga wil (met de nadruk op wil, ik weet namelijk niet of ik het kan) ik ook graag (hard)lopen. Dit is iets wat ik echt al jaren wil, maar elke keer faal. Het lijkt mij echt heerlijk om een paar km te kunnen rennen om je hoofd leeg te maken. Optimale vrijheid. Helaas zijn mijn knieen erg gevoelig en niet getraind. Ik ben dus begonnen met gewoon lopen. Mijn doel is een paar weken gewoon 2-3 kilometer te lopen en het daarna op te bouwen. Gelukkig zijn er wel veel paden hier op het ‘platteland’ (lol) die door de natuur gaan en waar je dus niet teveel auto’s, mensen en gebouwen hoeft te ontwijken.

Wish me luck!

Wat voor sporten doe jij?

Eigen baas

Dreams come true. Just work to make it happen.

Jaren droom ik al van een eigen ondernemen. Een jaar of 10 geleden had ik al eens een kleine eenmanszaak en verdiende daarmee wat bij. Toen ik ging studeren viel dat weg, maar ik bleef er altijd aan denken. Ik maakte regelmatig plannen om voor mezelf te beginnen. Ik ben een echte huismus en als ik thuis werk, ben ik het productiefs. Na mijn afgeronde studie bleef ik hangen bij het bedrijf waar ik beide stages bij heb gedaan. Het was een goede combinatie. Zij hielden van mij en ik hou van mijn werk. Een voltijd kantoorbaan; dit had ik mezelf nooit zien doen maar ik vond het toch heel fijn! Het bedrijf is tof, ik kan met mijn collega’s goed overweg, het werk is leuk om te doen. Twee van de grootste barrieres waren de afstand (het kantoor hier in de buurt werd afgelopen maart gesloten) en het feit dat ik thuis het beste en snelste werk. En als projectmanager kon ik ze niet bieden wat ze nodig hadden vanwege mijn locatie en het feit dat ik geen auto heb waarmee ik makkelijk het land door kan rijden.

Toen ik 2 maanden geleden ontslag nam, lagen er wat opties open voor me. Zo had ik sollicitaties lopen maar ook liep ik met het idee te spelen om nú voor mezelf te beginnen. Ik deed berekeningen en informeerde mezelf. Al sprekend met mijn man hierover leek het steeds meer op de volgende logische stap. Met zicht op de toekomst, was het niet gewoon veel slimmer om het nu te doen? Financieel staan wij heel sterk en toen er zich een mogelijkheid bij mijn huidige bedrijf presenteerde, twijfelde ik geen moment en stelde voor aan één van de managers om extern voor ze aan de slag te gaan als quality checker. Toen kwam hij ineens met een voorstel die ik niet aan had zien komen. Ze wilden mij en mijn kennis niet kwijt. Ik wil geen veer in mijn eigen achterste steken, maar vanwege mijn vele skills, drietaligheid en kennis van ons systeem ben ik breed inzetbaar. Zou ik niet als freelancer gewoon 20-24 uur voor ze aan de slag willen? Vanuit huis? Niet alleen quality check, maar ondersteuning van de projectmanagers? Ik twijfelde geen moment! Natúúrlijk wil ik dat!

office-620823_1280

Mijn droom om ooit eens eigen baas te zijn werd me ineens op een presenteerblad aangeboden. En ik ben zó blij! Bedrijfsnaam heb ik (maak ik binnenkort bekend), website staat ook klaar en de eerste 2 opdrachtgevers heb ik binnen. Ik ga me binnenkort aanmelden bij de kvk en vanaf juni ben ik zzp’er!

Lekker vanuit huis werken. Mijn opdrachten vervullen waar, wanneer en hoe ik het wil. Eens om 7 uur beginnen? Geen probleem! In het weekend iets doen? Tuurlijk! Iets eerder stoppen om van de zon te genieten? Ok! In de tuin werken in de zomer? Dat kan! Ook opvang van toekomstige kinderen wordt ineens een kleiner probleem dan wanneer we beide 40 uur op kantoor werken.

Ik zal bij elkaar gemiddeld 30 uren per week werken. De rest van de tijd wil ik gebruiken om wat meer in het huishouden te doen, zodat we het weekend compleet kunnen gebruiken om uit te rusten :)

Mijn allereerste ziekenhuis ervaring

Daar zijn we dan, bijna 2 maanden later…

Oh jongens, waar zal ik eens beginnen? Mijn vakantie was fantástisch, we hebben zo ontzettend genoten! Prachtige plekken gezien en leuke dingen gedaan. Hierover schrijf ik nog een blogje :) Ook rondom mijn carriere heb ik leuke updates, maar ook daar wijd ik binnenkort een apart blogje aan!

Waarom mijn lange afwezigheid? Nou, precies 5 dagen na terugkomst lag ik in een ambulance en werd ik opgenomen in het ziekenhuis met acute pancreatitis. Dit is een alvleesklierontsteking, en de mijne werd veroorzaakt door galstenen. Jongens, ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld. Vier dagen lang lag kreeg ik een hoge dosis morfine en een weeklang een infuus. Een hele week moest ik in het ziekenhuis blijven tot de ontsteking redelijk gezakt was. Maar ook daarna bleef ik nog anderhalve week thuis om te herstellen. Ik verloor 7,5 kilo in ca. 1 week omdat ik niks kon eten. Het was een hele heftige ontsteking, waarvan ik achteraf te horen kreeg dat het niet veel erger had mogen zijn, dan was ik er niet meer geweest. Bij een ontstekingswaarde van 20 word er al actie ondernomen; mijn ontstekingswaardes waren 370(!) op z’n hoogste. Ja, je kan je voorstellen dat ik de eerste paar dagen bewusteloos lag van de pijn. Afijn. De hele week werden er onderzoeken gedaan om te zien of het niks ergers was. Hartfilmpjes werden gemaakt, echo, MRI, CT scan. Elke dag werd bloed afgenomen, soms wel 3, 4 keer. Je kunt je voorstellen dat ik er na een week klaar mee was!

Unbenannt

Afgelopen 6 mei werd mijn galblaas eruit gehaald. Ik was net weer zo goed als volledig genezen en het begon weer van voor af aan. Ik was vrij zenuwachtig voor de operatie. Vóór deze ervaring had ik nog nooit in het ziekenhuis gelegen, dus heel eerlijk, ik zag er gewoon tegenop. Maar gelukkig ging alles goed. Ik moest me die dag melden, er werden wat voorbereidingen gedaan en toen wachten. Ik nam afscheid van mijn man en werd naar de operatiezaal gebracht. Onwerkelijk gevoel, weten dat je onder algehele narcose gaat en iets uit je lichaam wordt verwijderd. Gelukkig viel de narcose (van tevoren) mee. Ik ben gelukkig ook niet zo huiverig voor naalden. Ze zeiden niet wanneer ze het spul in mijn bloed begonnen te pompen, maar binnen een minuutje was ik weg.

Het wakker worden uit de narcose was wel vervelend. Ik werd wakker doordat de verpleegster tegen me zei dat het gebeurd was. Ik hoorde alles om me heen, iedereen praten, maar ik was compleet verlamd. Kon mijn ogen niet openen, niks zeggen, geen vinger bewegen. Het enige was af en toe een kreun eruit laten. En pijn dat ik had! Dat duurde een uurtje. Toen mocht ik terug naar de verpleegafdeling. Daar was mijn man weer. Zo blij! Maar ook toen kon ik nog weinig. Pas na 10 minuten kon ik een vinger bewegen en hem goed aankijken. Ik was ook nog misselijk van de narcose en alles deed pijn.

De volgende dag mocht ik gelukkig al naar huis, omdat ik iets kon eten en drinken zonder problemen. Het herstel heb ik wel onderschat! Ik heb 5 wonden die veel pijn deden (kijkoperatie) en de spierpijn is onwerkelijk. De eerste dagen kon ik niet zelf opstaan vanwege de pijn. Mijn man heeft me veel geholpen en toen hij 4 dagen later weer aan het werk ging, kwam mijn moeder om te helpen.

Nu ben ik op weg naar herstel. Hopelijk over een week weer mijn normale leven oppakken!

Heb jij weleens een operatie ondergaan?